پارس وی دی اس

26 مارس 1859، یک سیاره جدید توسط «ادموند لسکاربو»، پزشک فرانسوی و ستاره‌شناس آماتور، مشاهده شد. او گزارش داد که سیاره جدیدی را در مداری در مدار عطارد مشاهده کرده است و نام آن را «ولکان» گذاشت.

لسکاربو لکه سیاه گردی روی خورشید دیده بود که زمان عبورش از صفحه خورشیدی 4 ساعت و 30 دقیقه بود. او این اطلاعات و محاسبات در مورد حرکات سیاره را برای «ژان لووریر»، مشهورترین ستاره‌شناس فرانسوی فرستاد.

لووریر قبلاً متوجه شده‌ بود که عطارد از مدار خود منحرف شده‌ است. یک کشش گرانشی از ولکان با چیزی که او به‌دنبال آن بود مطابقت داشت. بااین‌حال، جرم آسمانی لسکاربو دوباره دیده‌ نشد. اکنون اعتقاد بر این است که آن یک سیارک سرکش بوده‌ که یک‌ بار از نزدیک خورشید عبور کرده‌ است.

سیاره جدید
ولکان در یک نقشه لیتوگرافی از سال 1846

در دهه‌های بعد جستجوهای زیادی برای ولکان انجام شد، اما با وجود چندین مشاهدات ادعاشده‌، وجود آن تأیید نشد.

نیاز به سیاره به‌عنوان توضیحی برای ویژگی‌های مداری عطارد بعداً، زمانی که نظریه نسبیت عام اینشتین در سال 1915 علت آن را توضیح داد، رفع شد.

این نظریه نشان داد که خروج عطارد از مداری که توسط فیزیک نیوتنی پیش‌بینی شده‌ بود، توسط اثرات ناشی از انحنای جرم فضا-زمان خورشید اتفاق می‌افتد. اخترشناسان به‌سرعت پذیرفتند که با توجه به معادله تصحیح‌شده‌ گرانش، نمی‌تواند سیاره‌ای بزرگ در داخل مدار عطارد وجود داشته باشد.

امروزه‌ اتحادیه بین‌المللی نجوم، نام ولکان را برای سیاره فرضی (با وجود اینکه احتمال آن منتفی شده‌ است) و همچنین برای ولکانوئیدها (جمعیت فرضی سیارک‌هایی که ممکن است در داخل مدار سیاره عطارد وجود داشته‌‌ باشند) فهرست‌بندی کرده‌ است.


دیدگاهتان را بنویسید!

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دیدگاه داستان فیلم را اسپویل می‌کند؟